Tyrese Haliburton is terug op het NBA-veld. In de preseason-opener van de Indiana Pacers tegen de Minnesota Timberwolves op 7 oktober scoorde de guard zeven punten en gaf hij zes assists in 16 minuten. De Pacers wonnen met 123-112. Het was zijn eerste wedstrijd sinds hij in de zevende finalewedstrijd van 2025 zijn rechter Achillespees scheurde.
Het duel vond plaats in Ames, Iowa, op Iowa State University, de alma mater van Haliburton. Voor de tweedeling van de thuiswedstrijd stonden studenten al de avond ervoor in de rij voor de studentenvak, waar een geel shirt met het gezicht van Haliburton en de bijnaam „Cyclone Hali” werd uitgedeeld. Het was zijn eerste wedstrijd in die arena in zes jaar.
Op 4:27 voor het einde van het eerste kwart kreeg Haliburton zijn eerste rustmoment. „Ik was doodmoe”, zei hij met een lach na afloop. „Maar ook dan bleef ik denken: man, ik speel weer.”
Bij het eerste balbezit van de wedstrijd gooide hij een no-look pass naar Andrew Nembhard die uit het veld ging. Bij het volgende balbezit maakte hij een 2-tegen-1 met Pascal Siakam af met een crossover en een jumper van 4,5 meter. Het was zijn eerste mand in meer dan een jaar. De adrenaline droeg hem door de 16 minuten heen.
„Ik heb mijn eigen verwachtingen”, zei Haliburton. „Maar ons doel is een kampioenschap. Dat is nooit veranderd.”
Een moeilijk seizoen en een lange zomer
Het seizoen van de Pacers en de weg terug naar de top hangen af van die verwachtingen. De laatste keer dat Haliburton gezond was, leverde hij een van de grootste clutch-playoffreeksen uit de NBA-geschiedenis af, met in elke van de vier ronden een winnende of gelijkmakende worp.
In de zevende wedstrijd in Oklahoma City leidden de Pacers in het eerste kwart, voordat Haliburton zijn Achilles scheurde. De Thunder maakten vervolgens de geschiedenis compleet. Terwijl Haliburton het seizoen 2025-26 herstellend doorbracht, wonnen de Pacers slechts 19 wedstrijden. Dat was het slechtste seizoen in de geschiedenis van de franchise.
Dat maakt Indiana tot een van de meest vreemde ploegen voor het seizoen 2026-27. Ondanks de conference finals van 2024 en 2025 wordt de ploeg verwacht van slechts 42 wedstrijden te winnen en staat ze op de tiende plaats in de Oostelijke Conferentie, volgens de Basketball Power Index van ESPN. „Ik let er niet veel op”, zei Haliburton. „Ons hele team kan zich daarin vinden. We hebben allemaal wel zo gevoeld.”
De Pacers zijn de laatste ploeg die de regerend kampioen New York Knicks in een playoffserie versloeg. Haliburton wil in een competitievere Oostelijke Conferentie dan de conferentie die hij achterliet bewijzen dat de Pacers weer bovenaan kunnen staan.
„Die magie terugvinden is geen garantie”, zei general manager Chad Buchanan. „Maar onze kernspelers geloven in elkaar. Ze hebben het gevoel dat mensen hen al hebben afgeschreven. Dat is wat er gebeurde in de twee jaar dat we een goede run maakten: mensen hebben ons gewoon links laten liggen. Dat is wat hen aanwakkert.”
Kleuren, kinderen en een lastig herstel
Het nul-cijfer in het midden van het shirt was oranje, passend bij de rand van een blauw geschaduwd shirt. Toen Haliburton het vel papier oppakte, schamperde hij: „Wie heeft deze getekend? Oranje en blauw op een Pacers-shirt?”
„Knicks-kleuren”, zei zijn vrouw Jade met een veelbetekenende glimlach.
Enkele weken voor het trainingskamp bezocht het echtpaar kinderen in het Peyton Manning Children’s Hospital in Indianapolis. Haliburton was er als ambassadeur van de Indiana Donor Network, om bewustzijn te kweken over orgaandonatie. De vijf kinderen die aanwezig waren, hadden allemaal een niertransplantatie gehad. Sommigen van hen waren pas zes jaar oud.
Terwijl ze samen aan tafel kleurplaten invulden, ontstond meteen een levendig debat. „Wat is je lievelingskleur?” vroeg Haliburton. „Rood!” riep de ene. „Blauw!” zei een ander. „Geel!”
„Regenboog!” riep een derde, waarna er discussie ontstond over de vraag of alle kleuren samen één kleur konden zijn. Hijzelf vond van wel. Haliburton vroeg vervolgens of er ook een regenboogstift was, een vraag die hij als een soort schaakmat gebruikte. Toen hij zei dat zijn lievelingskleur grijs was, trokken de kinderen een gezicht. „Dat hoor je nooit, hè?”, zei hij glimlachend.
Haliburton besteedde het afgelopen jaar grotendeels in Indianapolis aan projecten zoals deze. Eerder deze zomer hielp hij de Pacers met de vernieuwing van hun liefdadigheids-softbalwedstrijd, met spelers van de Indianapolis Colts en de Indiana Fever. Fans vulden het Victory Field, een Triple-A-honkbalstadion in het centrum van Indianapolis met 12.000 zitplaatsen.
Zijn band met het Midwesten is diep. Hij werd geboren in Wisconsin, ontmoette zijn vrouw in Ames en vroeg haar daar ten huwelijk. Die band is nog sterker geworden sinds hij in 2022 naar Indiana werd getraded. Daarom investeert hij zoveel in de gemeenschap.
„Het is nu een ander perspectief op het leven”, zei Haliburton. „Ik ben gewoon dankbaar dat ik weer basketbal kan spelen en de dingen kan doen die ik in de gemeenschap kan doen, want wanneer zoiets gebeurt, is het alsof je hele leven aan je ogen voorbijtrekt.”
Tijdens zijn eerste vakantie, enkele maanden na de operatie, kon hij nauwelijks de trap aflopen van het huis dat ze hadden gehuurd. Bij vertrek had hij hulp nodig om zich te verplaatsen. Zijn chirurg had hem gewaarschuwd, maar de realiteit kwam hard binnen. Hij huilde onder de douche.
„Je moet accepteren dat je van bovenop de wereld in één moment in het tegenovergestelde terechtkomt”, zei Haliburton.
„Het is zo’n gek ding om te zeggen, want het is een basketbalblessure en er zit hoe dan ook een termijn aan vast. Je weet dat je na die tijd weer goed bent. We hebben de beste artsen ter wereld, de beste therapeuten, al die dingen. Je weet dat het goed komt, maar het blijft eng.”
Hij bracht het grootste deel van zijn revalidatie door in Indianapolis, waar hij op de bank zat bij thuis- en uitwedstrijden, terwijl het seizoen de verkeerde kant op ging. Midden in zijn revalidatie kreeg hij bovendien een zware gordelroos, waardoor hij 30 pond aankwam en ernstig gezwollen was in het gezicht door de zware medicatie. De ziekte, die zeer besmettelijk is, hield hem weg van zijn ploeggenoten langs de lijn. Het was een nieuwe tegenslag in een lang seizoen.
„In de competitie, zeker wanneer een sterspeler zo geblesseerd is, betekent dat voor het volgende jaar dat spelers soms hun eigen schema volgen: ‘Ik moet gewoon doen wat goed is voor mij’”, zei Buchanan. „Zo is Ty niet. Ty weet wat het team van hem nodig heeft, en niet wat hij voor het team moet doen.”
Tijdens zijn eenzame, zware revalidatie haalde hij soms zijn oude highlights op. „Gewoon om iets te voelen”, zei hij. „Ik kon dat vroeger. Ik mis dat gevoel.”
Op een gegeven moment keek hij zelfs de finale van 2025 terug. Zijn focus lag daarbij op Game 4. De Pacers leidden met 2-1, maar de Thunder kwamen in de tweede helft terug van een achterstand van meer dan tien punten. Shai Gilgeous-Alexander scoorde 15 van zijn 35 punten in de laatste 4:38 van de wedstrijd.
„Game 4 blijft voor altijd in mijn hoofd”, zei Haliburton. „Als je die wedstrijd wint, verandert de hele serie.”
Die gedachte speelde door zijn hoofd terwijl hij zag hoe zijn ploeg het slechtste seizoen uit de geschiedenis van de franchise doormaakte. Hij besefte hoeveel van de gesprekken over de problemen van de Pacers draaiden om hemzelf, zijn blessure, zijn herstel en zijn terugkeer.
„Iedereen vindt de zomer altijd erg lang”, zei Haliburton. „Nou, ik heb dat twee, drie keer zo lang gehad als alle anderen.”
Terug naar de basis
Haliburton wil niet dat de Pacers het vorige seizoen vergeten. Indiana eindigde met het kleinste aantal overwinningen in de geschiedenis van de franchise. Het team werd vroeg in het seizoen door blessures geteisterd en richtte zich in de tweede helft op een betere draftpick. Aan het eind leek de ploeg nauwelijks nog op die van de Finals.
„Je kunt [onze preseason-ranglijst] als een gebrek aan respect zien, maar je moet ook begrijpen dat we onszelf in die positie hebben gebracht door hoe we vorig jaar speelden”, zei Haliburton. „Er zijn normen die we niet haalden en die we weer moeten halen. En het is geen geheim dat er vorig jaar een flinke terugval was.”
Het trainingskamp draait om het herstellen van die gewoonten.
De avond voor de eerste trainingsdag kwam de ploeg bijeen bij Buchanan thuis, op zijn eigen indoor basketbalveld. Dat is inmiddels al vier jaar een jaarlijkse traditie, een moment waarop de Pacers hun prioriteiten voor het seizoen op een rijtje zetten.
Coach Rick Carlisle betreurde hoe lang de zomer had geduurd. Het was 5,5 maand geleden sinds hun laatste wedstrijd in april, en nog langer sinds een wedstrijd waarin iets op het spel stond.
„Reclaim”, oftewel „terugpakken”, bleek het sleutelwoord van de vergadering.
Carlisle erkende hoe belangrijk de terugkeer van Haliburton was, maar waarschuwde om hem niet als redder te zien. „We zijn een ploeg die erg op elkaar leunt”, zei Carlisle voor de wedstrijd in Ames vorige week. „Een van de dingen die ons tijdens onze goede periode van twee jaar zo speciaal maakten, was onze onderlinge verbondenheid, ons ecosysteem, onze afhankelijkheid van elkaar.
„We zijn altijd beter als de som van alle delen.”
Het grootste deel van de kern van de Pacers is hetzelfde: Haliburton, Siakam, Nembhard en Aaron Nesmith. Ivica Zubac kwam er echter bij om te vervangen wat de vertrokken Myles Turner was, in een deal op de trade deadline die Indiana de nummer 5 van de draft kostte.
Volgens bronnen binnen het team zijn de Pacers er zeker van dat deze deal hun kampioenschapskans nieuw leven inblaast. Ze erkennen ook dat Zubac, die dichter bij de basket speelt, andere sterke punten heeft dan Turner, een center die vanaf de 3-puntenlijn de vloer openspeelt.
„We hebben een geweldige coach die dingen uitzoekt”, zei Buchanan. „Dat is een kracht van hem. Als het niet goed gaat, en we spelen niet goed, of [Zubac] past niet goed, dan past hij zich aan.”
De pasvorm met Zubac kan tijd kosten, net als de samenwerking met Haliburton. Ze hadden vroeg in de preseason moeite met hun timing in pick-and-rolls, omdat Haliburton vaak al om de hoek was voordat zijn nieuwe center de kans kreeg om te rollen.
„Hij wil zo graag bewijzen wat hij waard is. Hij haat het als mensen zeggen dat hij geduld moet hebben. Hij haat dat”, zei Buchanan. „Hij zegt: ‘Ik ben 16 verdomde maanden weg geweest. Ik ben klaar om te spelen.’ Hij is duidelijk zeer zelfverzekerd, maar ik denk dat hij nog wel even moet opbouwen om zijn voeten, zijn groove en zijn ritme terug te vinden.”
Pijnlijke groeipijn en een dunk die alles zei
Haliburton bewoog soms weer als zijn oude zelf, maar in zijn eerste wedstrijd na terugkeer waren de groeipijnen duidelijk zichtbaar. Hij vergeleek zichzelf met een rookie die te snel speelde en moest vertragen zodat de aanval zijn ritme kon vinden. Hij verstuikte zijn rechterenkel tijdens de wedstrijd en miste de volgende preseason-wedstrijd. Een MRI bevestigde dat zijn Achillespees ongedeerd was.
„Ik was er gehyped voor, opgewonden, maar ik moet wel wat rustiger worden”, zei hij. „Er is nog veel verbetering nodig, bij mij en bij het team. Maar ik ben gewoon blij dat ik weer op de vloer sta.”
Verschillende momenten in de sportschool deze zomer gaven hem reden voor vertrouwen.
Op een middag eind juli, dertien maanden na zijn operatie, nam hij één dribbel en gooide de bal de lucht in richting de basket. Terwijl hij erachteraan rende, stuiterde de bal net voor de basket in de trainingsfaciliteit van de Pacers. De opwaartse beweging bracht hem bijna hoger naar de ring dan in jaren. In de lucht haalde hij de bal tussen zijn benen door en dunkte hij met zijn rechterhand, terwijl verschillende stafleden van de Pacers gezamenlijk een kreet slaakten.
Maar Haliburton schreeuwde het hardst, en liet daarmee meer dan een jaar aan opgekropte frustratie los.
Hij had een gokje lopen met Erik Huddleston, de kracht- en conditietrainer van Indiana: als hij de dunk zou maken, en de Eastbay zou noemen, mocht hij zijn training na de oefening overslaan.
Het was een dunk die Haliburton sinds zijn tijd als 20-jarige rookie niet meer regelmatig had gemaakt.
Later plaatste hij een video van de dunk op zijn social media, en de boodschap voor de rest van de competitie was duidelijk.
Die dunk markeerde Haliburtons spectaculaire terugkeer, maar een rustiger moment een maand later zond een nog luidere boodschap uit.
Voor het begin van het seizoen hielden de Pacers-spelers een minicamp in Los Angeles.
Op een gegeven moment tijdens een scrimmage viel Haliburton op de vloer. Enkele maanden eerder zou iedereen in de zaal stil zijn geworden en zou men wachten tot hij weer overeind kwam, net als die avond in Oklahoma City.
Maar nu gebeurde er niets. Hij stond op. De wedstrijd ging door.
„Dat”, zei hij, „geeft me weer het gevoel normaal te zijn.”